Leave a comment

Vals plat

74 en een klets.

Het getal stond te lezen op de weegschaal. Die klets had ik mezelf gegeven. Ik ben nooit het type geweest om mezelf op een streng dieet van cashewnotensap en rauwe aardappelen te zetten of om elk pondje dat eraf ging te wegen – tenzij in Oxford street, met een gigantische shoptas aan elke arm. Maar die uitzonderlijke keer dat ik me op onze (ik zeg “onze” – dan weegt dat niet zo zwaar) weegschaal hof in het najaar van 2013, schrok ik me een plots-minder-spreekwoordelijke bult.

Mijn broeken spanden wel eens wat harder, ja, (de o zo onvermijdelijke rode verticale streep van navel tot… andere navel) maar ik ben altijd een goei wijf in een gevuld lijf geweest. (En had daar nooit echt problemen mee.) Kon me alleen niet herinneren ooit dát getal op iets anders gezien te hebben dan op mijn rapportlijn voor PO. Slik. Net zoals dat wel eens gebeurt met mijn spaarboek of iPhonebatterijpercentage was de mentale grens van “net-eronder” bereikt.

Ik besliste: hier ligt de lijn. Of nu ja, dáár lag ze. Ergens achter mij. X aantal kilo geleden. Met man en macht startte ik to runnen en gaf ik de avocado-economie een boost. U herinnert het zich vast nog knaakhelder.

En nu? Ewel. Als ik nu naar beneden afrond ben ik net geslaagd voor PO en kan ik me nog juist een lange treinrit Spotifyen en Tweetbotten naar Oostende veroorloven. En ik zeg u het volgende (waarschuwing: first world problem in aantocht): het is lastig. Waarom? Niet omdat ik niet meer op mijn foto lijk van vorig jaar (up-to-date selfies opladen is helaas niet mogelijk in werkcontext) of omdat ik mijn net gekochte broeken al moet gaan vervangen (ik ben een broekmaat kwijt en heb niet de intentie ze te gaan zoeken). Maar omdat ik begot niet weet hóe ik het gedaan heb. Ja, er bestaan veel ergere dingen die een mens kan meemaken. Nee, dit is geen verzoek om medelijden of een vraag tot bejubeling. Maar nogmaals: het is ambetant.

Een opmerking erover balanceert dikwijls ergens tussen afgunst (ja, dames, ik kijk naar sommigen onder jullie) en overdreven bezorgdheid (nee, ik ben niet anorectisch) en dan weet ik zo gauw niet waar ik moet kijken. Wat kan ik zeggen? Dat ik een keer hele erge buikgriep heb gehad? Dat ik me de laatste tijd niet altijd even pastel soft pink bubblegum grungy voelde? Stress had over nakende werkloosheid (en werkloze naaktheid)? Luhduhvuhduh? Begrijp me niet verkeerd. Ik ben BLIJ! Maar het gevoel dat er haast iets mis met me moet zijn omdat ik geen gelamineerd veertien-stappen-plan uit mijn binnenjaszak kan toveren of een uitgebreide slideshow over de pro’s en cons van een Mesozoïsch dieet kan uiteen zetten, speelt me soms parten. Dus zeg ik maar niks en begin in de plaats daarvan liever over die keer dat ik een hoop wafels verwarde met the Jacksons. (Ik vond het ook niet logisch.)

Ik ben tevreden met het resultaat. Maar ik kan het niet beredeneren. En dus ben ik niet tevreden. Sommige mensen denken dat ik naast tien zakken suiker namelijk ook een deel van mijn persoonlijkheid kwijt ben. En dus, de prominentere vraag dan het hoe of het hoeveel die aan mijn lippen blijft plakken: ziede graag minder van mij? Of ziede minder van mij ook nog graag?

Leave a comment

Q&A: The Comeback Kid

Hello Foxy. We hebben je lang niet gehoord!

Ja, dat klopt. Ik ben even MIA (Missing In Action, nvdr.) geweest zonder dat daar echt een reden voor was. Maar ik wilde al een tijdje ASAP (As Soon As Possible, nvdr.) terugkeren IRL (In Real Life, nvdr.) van mijn AWOL (Absence Without Official Leave, nvdr.). FISH, weet je wel? YOLO! ROFLCOPTER! (wij weten het ook niet meer, nvdr.)

Is dat iets nieuws voor je? Al die afkortingen?

Inderdaad, ik probeer mee te gaan met mijn tijd. 24 is een zware leeftijd, weet je? Enerzijds fysiek, omdat je weet dat je er vanaf nu alleen maar lelijker zal beginnen uitzien. Enfin, als ik mijn omgeving mag geloven, toch (lacht beminnelijk). En mentaal anderzijds, omdat er een zekere maturiteit van je verwacht wordt maar je tegelijkertijd nog altijd moet giechelen als je ‘stalagtieten’ hoort (lacht onbedaarlijk – 5 minuten later kunnen we gelukkig het interview hervatten).

Je probeert dus mee te gaan met je tijd.

Ja, op mijn leeftijd moet je haast wel. Ik wil graag op dezelfde voet staan als mijn leeftijdsgenoten. Maar dan liefst wel in een nude pump.

Laten we het hebben over je langdurige afwezigheid. Is alles goed met je?

Het is oké. Ik heb emotioneel een moeilijke tijd achter de rug. Na de laatste match van de Rode Duivels ben ik in een zwart gat gevallen. Ik kon maar níet geloven dat ze hun truitjes aanhielden, daar in dat warme Brazilië! Dat viel me enorm zwaar. Verder worstel ik nu ook met een armblessure. Ik wil er niet te veel over te klagen maar ik ondervind er dagdagelijks problemen van, bijvoorbeeld wanneer ik een fles champagne ontkurk of aan het shoppen ben.

Niet leuk.

Nee. Maar ik verzorg me goed en ik probeer positief te blijven. Ik ben er zeker van dat ik ook hier sterker uit zal komen.

Het was vast ook niet makkelijk om net in deze woelige periode te breken met je verloofde.

(lange stilte) Wat George C. (achternaam weggelaten om anonimiteit te garanderen, nvdr.) en ik hadden was speciaal. Maar hij hield me te lang aan het lijntje. Ik kon het niet langer aan mezelf te zien wegkwijnen.

Hij wilde zich niet aan je binden?

Enkel in de slaapkamer. Euh, vergeet dat ik dat gezegd heb. Geen verdere commentaar!

Ben je momenteel met nieuwe projecten bezig?

Nog niet concreet. Ik weet wel: ik heb zin om me ergens volledig op toe te leggen. Dit interview is alvast een goed begin daarvoor. De rest zie ik wel aan. Verder ben ik op zoek naar een eigen plek. Maar een penthouse is niet goedkoop…

Zit je in geldnood?

Nee, niet in nood. Maar een stabieler inkomen zou welkom zijn. Mijn rijke stokoude suikeroom houdt het immers langer vol dan we dachten. Wat een wilskracht heeft die man! Een echt voorbeeld voor mij. Maar hij mag zich er stilaan wel eens bij gaan neerleggen. Letterlijk. Dadelijk moet ik nog echt uit werken!

Daar zou iedereen bleekjes bij worden. Over bleek gesproken: ligt het aan ons of ben je afgevallen?

Nee, je hebt gelijk, ik ben inderdaad wat kilo’s kwijt. Toen ik me eerder dit jaar zo slecht voelde, at ik constant Snickersrepen. Hierdoor kreeg ik gaatjes in mijn tanden waardoor eten tout-court gewoon niet meer ging. De kilo’s vlogen eraf! Ook probeer ik mijn porties te minderen en zoetigheid te vermijden. Buiten die suikeroom dan! (lacht)

(stilte)

Euh ja. Soit. Verder ben ik een groot voorstanderd van The Secret. Dat is een denkwijze die op positivisme en aantrekkingskracht gebaseerd is. Een pessimist als ik verbrandt vanzelf massa’s calorieën bij de minste inspanning om positief te denken. Plus, met al dat nadenken heb ik amper nog tijd over om te eten. Ideaal!

Klinkt als een succesverhaal! We gaan dus nog veel – of ja minder – van jou te zien krijgen?

Hoor eens, die foto’s waren niet bedoeld voor publicatie! En ik heb niks te maken met die alpaca. Mijn advocaat zegt trouwens dat ik een goede kans maak te winnen, ja?!

Staat genoteerd. We wensen je nog veel geluk!

* Enige overeenkomsten tussen de interviewstijl van Dag Iedereen met andere magazines berust op puur toeval. Puur toeval, zeg ik u! Er zijn geen alpaca’s gewond raakt voor, na of tijdens het interview. Dat we weten.

Leave a comment

Wie wordt multimiljonair?

Ik beschouw mijn buurt als veilig. Op het sluipweggetje achter onze wijk gebeuren wel eens betreurenswaardige dingen met eenden en ik heb ooit een keer een buur betrapt toen hij naakt en straalbezopen de hortensias in zijn voorhof stond te bewateren. Verder is het echter rustig vertoeven in de “ghetto” van onze gemeente, waar de onderbroeken de laatste jaren hoger opgetrokken zijn dan de gemiddelde leeftijd van het uitgaansvolk. Buiten een te hard gebakken wafel is alles hier pis en vree.

En dan komt de winterdag waarop je moeder je belt met de boodschap dat er vreemde mannen (enfin – categoriseren we dit nog als “man”?) in je huis zijn geweest. Initiële reactie: paniek, hysterie en een breakdown waar BitBit jaloers van zou worden. Werd gevolgd door: volslagen paranoïde gedrag en zes maanden lang extreem goede night vision vanwege de permanent dichtgetimmerde ramen en deuren. De schade was toen vooral emotioneel – misschien nog verergerd door de compleet overroepen overtuiging dat er die avond mijns inziens mínstens drie mannen waanzinnig schaterlachend en al-selfie-makend met de volledige inhoud van mijn ondergoedla over mijn bed hadden liggen rollen. Of erger – VROUWEN.

Na enkele maanden keerde mijn vertrouwen in de buurtbomma’s met doorschijnende witte gordijntjes en door-orchideëen-gecamoufleerde vensterbanken echter langzaam maar zeker terug. Het leven gaat immers voort!

…Maar het leven neukt ons van tijd tot tijd ook al eens graag in de kont zonder waarschuwing – en vandaag had ik prijs. Alweer.

Initiële reactie: shit shit shit shit. Werd gevolgd door: kakelend gelach à la Ursula vanuit de dieptes van Deurne south. De lafaarden inbrekers hebben er niets uit gehaald. Ik des te meer:

  • Een stuitend argument voor mijn opruimrebellie. Had ik mijn energie verspild aan huishoudelijk werk in plaats van aan het ijdel krullen van mijn haar, dan hadden ze ongetwijfeld de iPad gevat, ongewillig verstopt onder een verfrommelde jeans die ik vanmorgen op het nippertje elimineerde als kledijoptie.
  • Nog een reden om mijn eigenzinnige opvouwmethode aan te houden en daarmee het woord “strijken” compleet uit mijn voc te schrappen. De rechercheur merkte op meevoelende wijze op dat ze toch wel héél flink hadden huisgehouden. En of die strijkplank daar al stond daarstraks? Niet te geloven! “Tja, ge weet hoe dat gaat, hè meneer. In het heetst van de strijk.”
  • Het bewijs dat dvd’s even veel emotionele waarde hebben als kinderen, als niet meer. Hence, de ongeveinsde opmerking  van voornoemd agent dat ze “niet aan zijn collectie hadden moeten komen zenne” bij het zien van mijn geopende filmlade. Waarna hij fijntjes de titels één voor één begon door te nemen. Hashtag chick flik!!1!1!
  • De voldoening wanneer ik denk aan de verbouwereerde smoelwerken van de belagers in kwestie terwijl ze, bedekt in koud zweet, vruchteloos lades en lades vol nagellak, makeup en geurkaarsen open rukken. “Er moet hier toch íets te rapen vallen? Iets! Wat?! NOG MEER LEGE DOOSJES??!”

En dan: de volgende vraag. Ge moet ze al niemeer stellen, Walter. Al mijn hulplijnen zijn nog intact en de buit is zo goed als binnen. Ik ga het zeggen. Antwoord C: foemperiken. En já, dat is mijn definitieve antwoord!

Ik heb dan toch tenminste iets gewonnen. De meest waardevolle bezittingen zijn veilig en iedereen is ongedeerd. (Let alone: twee weken aan flauwe-moppen-materiaal!) Een geluk bij een ongeluk, zegt. Maar blijf nu alstublieft godverdomme uit mijn kot.

Want ik pik het niet nog eens.

3 Comments

2013: a year in smudges

2013 was op zijn minst interessant. Een jaar dat druilerig begint maarrr met veel karakterontwikkeling en een paar onverwachte wendingen. Een echte page turner, dit jaar, met bulderlachen maar ook met bitterzoete tranen. Twee nul dertien: mijn jaar in smudges.

Het jaar begon niet meteen vlotjes. Begin 2013 zat ik na een jaar als Lushie en een tweede poging als eeuwige student weer thuis met de duimen te draaien. Maar oké, soms moet je je buikgevoel volgen en alles van tafel vegen. Ontschminken die boel en dan hup, een egale basis erover. Ondanks die knagende twijfel. Van een vuil canvas kan zelfs Picasso geen meesterwerk maken. Oepternief!

Voor een nieuwe, frisse start: MAC Oil Cleanser, Philosophy Purity Made Simple 
Voor wanhopige fronsen: MAC Lingering eyebrow pencil
Voor een basis waar je op(nieuw op) kan bouwen: NARS Sheer Glow foundation, Urban Decay NAKED foundation

Begin april kreeg mijn leven terug wat contour. Met de lente in het land lijkt zelfs de slechtste selfie Instagram worthy. Een periode van rust, bezinning en góesting. In nieuwe dingen. Highlights van het voorjaar: sleepovers, citytrips, lange wandelingen en het vooruitzicht op een (tijdelijke) job. Half april kwam alles in een stroomversnelling. Hallo aan nieuwe belevenissen én daarmee ook aan donkere kringen.

Voor het vormen van je nieuwe blik: MAC Nocturnelle oogschaduw (creasekleur bij uitstek)
Voor de blos van ongekende avonturen: MAC Gentle blush
Voor de dagelijkse 9-to-5 struggle: MAC Prep+Prime highlighter/concealer in Radiant Rose

De zomer diende zich aan en het leven speelde zich voorts af. Starring: nieuwe (werk)ervaringen, groene vingers en gigantische ijsjes aan zee. Also starring: nieuwe sportschoenen en Evy Gruyaert in mijn oren. Na enkele weken Spelbreker van het zoveelste Project Plooi: die verrekte rechtse heup. Ook veel plot twists in de (na)zomer van ’13: hallo working girl, vaarwel liefste bomma. Mis je.

Voor onverhoopte verlengingen: Chanel Inimitable Intense mascara (zwart)
Voor liner die niet loopt: Dior Diorshow Liner oogpotlood (zwart), MAC Bordeauxline Powerpoint oogpotlood (bordeaux)
Voor licht in donkere dagen: TheBalm Mary-lou Manizer highlighter

De herfst bestond vooral uit ziek zijn. Koorts, buikgriep en tristesse passeren de revue; bed-liggen en tv-serie-kijken behoren tot het medicijn. Een lading kussens of een hoop lieve vriendinnen: steun is wat ik nodig had. En f*cking veel at home manicures. Handjes schudden met Mr Mouse neem je nu eenmaal niet licht op. Van de klassieke french naar la douce France, van de emotionele rollercoaster naar een echte.

Voor momenten waarop je overal lak aan hebt: OPI Emotions (Mariah Carey) nagellak, OPI Get Your Number (Mariah Carey) nagellak
Voor een zachte touch in tijd van nood: Rituals Miracle handscrub
Voor het gladstrijken van de laatste plooien: Essie Good To Go topcoat

Na een knetterend concert van één van mijn favoriete bands, bolt 2013 langzaam uit. Veel tijd doorbrengen met familie, vrienden en (andere) behaarde schepsels. Mijn groeiende filmverslaving naar een nieuw level tillen. Uitrusten. Genieten. Dromen. Plannen. Afpoederen en weer doorgaan. Knallen maar, lieverds. Show those fireworks who’s boss.

Op een knallend eindejaar! Urban Decay Catfight lipstick
Op nieuwe settings!
TheBalm Sexy Mama poeder
Op een stoute attitude! TheBalm NudeTude palette

1 Comment

Recept #5: DE BALLEN

Ballen. Soms moet ge ze hebben, soms moet ge ze rollen. Sommige zijn te krijgen in de winkel, andere moet je groeien. Er valt ook wel eens mee te spelen. Of koken. Zo ongeveer het meest luie gerecht dat ik de laatste twee maanden heb klaargemaakt. Lekker makkelijk en gemakkelijk lekker dus. Vettig haar en sweatpants optional!

Wat je nodig hebt:

  • gehakt(ballen)
  • look
  • verse spinazie
  • tomaten
  • pasta
  • olijfolie
  • z&p
  • that’s it, bitches

Ready, set, spinach!

  1. Bak de gehaktballen op een middelhoog vuur goudbruin aan in een ruime (diepere) pan en blijf erbij (wie zijn ballen brandt, moet op de blaren zitten). Eerste bekentenis: ik stond om vijf voor zeven in de lokale GB en had al tomaten, spinazie en pasta in huis. Aka: soms zijn de ballen al gerold, en dat is niet altijd slecht. Zet ondertussen ook al water op voor de pasta. Heb je liever verse ballekes, meng dan gehakt naar keuze met wat paneermeel, een eierdooier, een klein scheutje room, zout, peper en een massa aan kruiden zoals tijm, oregano, een tikkeltje dragon, wat gemalen chili, rozemarijn en wat je zelf nog lekker vindt. Kneed, rol, bak.
  2. Voeg véél look en een paar fijngesneden tomaten toe aan de pan met de ballen. (Ontvellen, ontpitten: doe geen moeite.) Zet het vuur lager zodat de look niet verbrandt en laat een paar minuten meestoven. Voeg een beetje van het kookvocht van de pasta toe (zetmeelrijk kookvocht = ambrozijn van de 20e eeuw) en laat nog even verder sudderen voor een smeuïg sausje.
  3. Wentel de gekookte pasta (voorzichtig) door de pan. Voeg als laatste de verse spinazie toe. Je mag gerust gul zijn en vijf keer meer toevoegen dan je dénkt nodig te hebben. Je kan op dit punt het vuur ook al uitzetten. Door de hitte van de pan krimpt hij snel en hard. (Get your mind out of the gutter, my dear.)
  4. Van zodra de spinazie genoeg verslapt is, kan je nog wat olijfolie toevoegen en afkruiden met zout, peper en eventueel wat muskaatnoot. Optioneel: afwerken met een beetje basilicum en parmezaan.

Zei ik niet dat het gemakkelijk was? Je moet er gewoon de ballen voor hebben, so to speak. Ik heb tegenwoordig iets met gehaktballen. Kleine balletjes of grote: ze smaken in elke pastasaus, maar zijn ook lekker bij een puree van verloren groenten of à la grandmère: met gestoofd witloof en een gekookte patat. Misschien bezit ik ze niet zo in de Grote, Boze Wereld maar in mijn keuken zijn ballen à volonté welkom.

3 Comments

Happ Happ hoera!

“Je kan hem ook OPETEN?!”

Geen extra functie aan je kerstboom of het zovéélste wat je met een smartphone kan doen, maar een vaak gehoorde uitspraak met betrekking tot een bepaald klein snoeproze potje op de toonbank van een al even niet nader benoemde winkel. Het al aangename aan het nog aangenamere koppelen met een simpel likje (…) suikerscrub – het verbaasde menig klant, en geef toe – er zijn ergere dingen om te ontdekken tijdens je zaterdagje shopschuifelen. Ik besuikerde dan ook graag de meest lustige winkelaars met deze zoete uitvinding (Foxé all on your mouth like liquor?) – en daarbij mezelf. Alleen bleek ik niet zo’n fan van de onvermijdelijke suikerbavet die je ervan oploopt, noch de mierzoete smaak: ik heb het over de lipscrub.

Scroll verder naar eind 2012: nood het hoogst, lippen het droogst. Omdat onze keuken nu eenmaal verder lag dan Manchester (hellooo, Beautybay!), klikte ik er lustig op los op zoek naar hét wondermiddel om m’n lippen weer fluweelzacht te krijgen zonder een poot te moeten uitsteken. Overal las ik over dé cultfavoriet van lipscrubster der Hollywoodsterren: Sara Happ.

IMG_0081

Lipscrub is misschien niet het nieuwste product op de markt, maarrr Sara Happ was de eerste vrouw die slim genoeg was om er een schattig strikje rond te doen en te verkopen aan de massa. Zulk gezond verstand kan ik alleen maar toejuichen. Een jaar geleden greep ik nét naast de Red Velvet lipscrub, alsook de set met bodyscrub en lipbalsem. Te lang getwijfeld. Want: is suiker in een potje me echt wel zoveel waard? (Ook: toen zo blut als Donald Duck. En geen rijke oom.)

Omdat ik begin december nog korting terugvond in een stoffig e-mailhoekje, én omdat ik zag dat op een van de scrubs extra korting zat, besloot ik de klik te wagen. Exact twee weken later kwam “postbode François” langs met “een pakket voor u”. (En moest ik naturellement naar de Post. Tnx Franske.) Eerste indruk:

IMG_9941

Jabbedabbedap, bedankt voor de Happ

Móóóóóóóóóói! Maar voor die prijs kan er inderdaad al eens een wit lintje af, me dunkt. De producten zitten in een plastic container met draaidop, netjes afgeleverd in een kartonnen doosje met strik errond. Cadeautje? Voor mííííj?

The deets Voor 30 ml scrub betaal je € 23,80. Voor 15 ml lipbalsem betaal je dezelfde prijs. Ik heb de varianten Lemonade en Lavender van de scrub (beide limited edition) en de Lip Slip lipbalsem (1 soort).

What you see Lavender: pastelpaars, ruikt alsof ik met mijn tenen in een Provençaals veld sta te wroeten. Lemonade: lichtgeel, het is weer zomer en ik nip van een zoete Fanta lemon. Lip Slip: zachtroze, geurt naar een rozen-vanillecake zoals alleen de queen of baking (m.i.) die zou kunnen maken.

What you get De scrubs? Impressed. Ik kom eerst en vooral makkelijk enkele maanden toe met deze hoeveelheid (neehee, niet omdat ik er twee besteld heb!). De scrub bevat ook lekker fijne korreltjes. Fijner dan euhm, ándere lipscrubs. Bonuspunten voor de quasi-gelachtige textuur die me twee dagen bijenaantrek bespaart (suiker valt niet naar beneden). Smaak? Niet per se. Ik word iets zoetigs gewaar bij de Lemonade maar geen overweldigende Skittlessensatie. Maar voor mij geen probleem. Je kán het in ieder geval opeten (want kijk, ik leef nog!) of anders gewoon afHappen (c what I did there). Resultaat: gladde lippen zonder wondjes.
De lipbalsem? Niet zo onder de indruk. Het grootste voordeel aan de lipbalsem is dat hij je lippen van een sticky laagje voorziet = bescherming tegen wind, regen & ander necessary evil. Het is inderdaad een “luxebalsem”, in de zin dat deze je lippen niet op 1 2 3 zal herstellen maar wel voldoende is voor de general up-keep. Beetje spijtig (zie ook: prijs-kwantiteit, beloftemakerij van béste balsem everrr). Toch nog een extra punt voor de mooie subtiele shimmer in de balsem. Het doet je lippen dan toch alleszins gezonder (en voller) líjken.

The verdicht De Lip Slip: de hype (lees: prijs) niet waard maar wel een mooi extraatje. De glans alleen al! De Lip Scrubs: als je op Nieuwjaar niet bekend wil staan als het Meisje met de Zwavellipjes, kan het misschien geen kwaad hierin te investeren. Hoewel ik zélf hoogstwaarschijnlijk begraven zal moeten worden met het laatste bodempje lipscrub (een vingertop is méér dan genoeg), zit de kans op een re-buy er dik in. Het is wat prijzig, maar zoals ik al zei: cadeautje. Van: jou, voor: jou. PS: ze hebben nu ook de Red Velvet weer in stock. Ik zeg: it’s a good day… to scrub hard.

2 Comments

Mais il est où la monnaie?

Ramp! Katastroof! Merde!

Na een iets te close encounter met de badkamervloer brak naast mijn hart ook mijn iPhonescherm. Kommer en kwel en twee flesjes Xanax later besloot ik ons beider dan maar uit pure wanhoop van een duizelingwekkende hoogte te smijten (de Apple valt immers niet ver van de…). Omdat bestie F. (en daarnaast ook haar oogschaduwprimer) geschift is, trokken we in (st)ijl tempo richting Parijs. Want, stond daar geen torentje ofzoiets?

IMG_9345

Het kon ook een kraan zijn. Enfin, on y va!

S T A Y

Hoeveel wijven zijn er nodig om een citytrip naar Parijs te plannen? Wij zouden het niet weten want we waren te druk bezig met tetteren op resto. Gelukkig is daar Twitter, naast tv-gids en kookboek ook tripadviseur en enabler van dienst. Evelien raadde ons Le Fabe aan, een charmehotelletje in de wijk Montparnasse. Onbezonnen als we zijn – jaja, zónder Trivagocheck – boekten we twee nachten voor een schappelijk prijsje (vooral gezien het feit dat we al bijna terug waren tegen de tijd dat we geboekt hadden). Pluspunten à première vue: een parkeergarage op 50 meter, een metrohalte op 100 meter en een meter zeventig aan de receptie. Vijf minuten en vier wifitickets later (hoera!) waren we via lift (HOERA!) opgeklommen tot de Mona Lisakamer. Ruime kamer met propere en stijlvolle badkamer (“ZE HEBBEN EEN BAD ZE HEBBEN EEN BAD WE MOETEN LANGS LUSH”), dubbele kussens, een Choco-En-Koffie-En-Warme-Melk-machien én een XXL Mona boven ons bed – Le Fabe is FAB. Naast vriendelijk personeel ook een goed ontbijt (stokbrood met confituur mag ik alleen als het aangeleverd wordt door G. Clooney) met pistolets, warme koffiekoekjes en cornflakes. Het overmatig gebruik van lettertype Sylfaen en dat ooit zo moderne Spotifyachtige groen vergeef ik ze. Doodse stilte in een levendige buurt. Vive la France!

IMG_9133

IMG_9134

http://www.lefabehotel.fr/
(tip: klik op ‘Chambres’ om alle kamers te bekijken)

S H O P

Ja hallo, ik had niet voor niets een koffer ter grootte van een babymastodont mee. Omdat de Sephora nu jammer genoeg wéér een stukje verder buiten ons bereik ligt, marcheerden we op zaterdag goedgelaarsd (én roodgestift) richting Champs-Elysées. Laten we die ene uitdrukking maar meteen veranderen naar ‘als een wijf in een schminkwinkel’, k? Ze hadden zowaar de rode loper al uitgelegd (ik blijf erbij dat er een Freudiaanse hypnosetechniek achter die zwart-witte oogpotloden schuilt… ik bedoel strepen! Strepen!). Très sympa. Het hielp natuurlijk ook wel dat mijn mandje na vijf minuten al sporen achterliet in mijn onderarm. Ahum. Buiten wat opdringerige verkoopsters een ervaring die je als ijdel vrouwpersoon móet meegemaakt hebben. Ik zeg niet hoevéél er precies afgerekend werd aan de kassa (I don’t shop & tell, dear), alleen dat ik blij ben dat beautystuff veel minder plaats inneemt dan kledij en dat hier misschien een disclaimer achter moet. Komt ie: selectief geheugenverlies en gebrek aan zelfcontrole is voor eigen risico.

IMG_9160

Sephora, Avenue des Champs-Elysées 70-72
óf
http://www.sephora.fr/ (driewerf hoera voor virtuele mandjes!)

V I S I T

Was ik een culturele dame, ik schreef hier Père-Lachaise en Versailles neer. MAAR FUCK ALL THAT, ik ben stiekem gewoon nog een kind van zeven. En wat doen kinderen van zeven wanneer blijkt dat het kerstseizoen begint in het weekend dat ze nét een bezoekje brengen aan de Eiffeltoren? Jawel, een tussenstop maken bij Mickey en zijn vriendjes! Disneyland Paris ligt (met de auto) ongeveer een dik halfuur van Parijs en is het met OV ook redelijk goed te bereiken. Dat gezegd zijnde… Volgens mij sterft er een puppy voor elke toerist die uit Parijs vertrekt zónder Disney merchandise.
Bekentenis: ik was nog nooit in Disneyland geweest. Mijn Mickeyontmaagding zowaar! Eh, het is minder porno-ish dan het klinkt – al zijn er wel muizen mee gemoeid. Rondlopen in Disneyland (Disneyland! Disneyland! DIHIHISNEYLAHAHAND!) is op zich al een belevenis maarrr met de intrede van valse sneeuw, honderd kerstbomen en een lichtshow waar zelfs de Luminusmannetjes “Minder! MINDER!” van beginnen te roepen, is het pas écht een bezoekje waard. Spektakel alom. De rides zijn leuk en de wachttijden vallen (op een paar attracties na) wel mee. Nadeel: het is malheur voor je dieet. Voordeel: het is de enige plek ter wereld waar je ongestoord selfies kan nemen. Benen buigen, iPhone optillen en tappen maar!

IMG_9274

IMG_9260

http://www.disneylandparis.fr/

Volgende keer doen we écht iets van cultuur, hoor. (‘s Werelds grootste warenhuis ofzo.) A bientôt, mes amis!

IMG_9344

Zoals ik al zei: SELFIES! Amélie who?

Leave a comment

Dinspiration: 4 x chicken run

Hip hip voor de kip! Het mag geen geheim zijn dat ik een menslievende kip kiplievend mens ben (sorry aan zowel moederkloek als hoenderhok). Het is dat ik thuis de snijplank zwaai en dat het daarom rap en gemakkelijk moet zijn. En lekker uiteraard. Een werkend mens (ja, nog altijd! hoera!) verdient dat. Daarom:  4 x kip in een wip.

S W E E T  ‘N  S O U R

Met enige voorbereiding bereid je dit gerecht snéller dan de gemiddelde takeaway Chinees (Gele Piet is dat dan, zeker?) rijst kan zeggen. Euh ja. Enfin, het duurt niet lang.

Nodig: kippenblokjes – gele/rode paprika – rode ajuin – azijn – suiker – ketchup – sojasaus – gember – look – lijst rijst

Thank you, come again: als je écht niet kan wachten tot je met je voeten in de lucht voor tv zit, kan je meteen beginnen met de kip te bakken. Voor echte troopers die wel tien minuten kunnen missen: paneer de kip éérst met wat panko en bak apart. Stoof grove stukken rode ui en paprika aan met wat look en voeg vervolgens gelijke delen suiker en azijn toe. Tip van de opperkip: de azijn moet zeker nog voor de helft uitkoken voor hij niet meer op je adem pakt. Voor je eigen bestwil: niet boven de pan gaan hangen! Laat de saus goed verder pruttelen tot je ziet dat deze begint in te dikken. (Laat ondertussen de gebakken kip wat uitlekken en zet alvast water op voor de rijst.) Nu kan je smaakmakers toevoegen: een paar lepels ketchup (rode kleur en zoetheid), een lepel sojasaus (zout), wat chili (ik doe soms zoete chilisaus) en wat gember. Laat nog wat pruttelen op het vuur tot je tevreden bent met de dikte van je saus (ik voeg altijd wat rijstwater toe om te helpen indikken en voor een glanzende saus) en wentel op het laatste de stukjes kip door de saus. Gebaseerd op dit recept

R O C K  ‘N  R O L L

Wat gebeurt er wanneer het buiten 30 graden is, je alleen left-overs in huis hebt en zelf afwassen moet? Dan wordt volgend gerecht geboren. Goed voor een solo performance maar kan even goed op tafel getoverd worden voor een man of 4.

Nodig: kippenbouten – chorizo – aardappelen (ovenaardappelen of wat je in huis hebt)

IMG_8974Are you lonesome tonight? Pel en hak de chorizo en de aardappelen in grove stukken (schillen hoeft niet per se) en leg in een ovenschaal. Schik de kip ertussen. Besprenkel met olijfolie en kippenkruiden (eventueel: look, curry, komijn, rozemarijn, koriander,…) en meng alles door. Zet een dik uur in de oven op 180° (afhankelijk van de dikte van de kippenbouten). PS: roer halverwege alles om zodat niks aan de schaal blijft plakken en draai de bouten om zodat ze gelijk gaar worden. Wanneer het vlees ondoorschijnend wit is (vooral aan het bot), is de kip klaar.

S U G A R  ‘N  S P I C E

Mijn leven nam een drastische wending toen ik de zoete aardappel ontdekte. Snel klaar en geeft lang voldoening. Poeh. Laat ik maar overgaan naar het gerecht voor ik…

Nodig: kippenvleugels – zoete aardappel – sla en kerstomaatjes

And everything nice: zoete aardappel kan je feitelijk analoog aan andere aardappelsoorten klaarmaken. Het enige waar je rekening mee moet houden is dat ze sneller zacht zullen worden. Toptips: schillen, in stukjes snijden, een vijftal minuten koken en vervolgens in een natuurlijke olie bakken met een ietsiepiets zout en wat peper. Of: frietjes van zoete aardappel! (In de oven of in de friteuse.) Besmeer de kippenvleugels met een mengsel van ketchup, olijfolie, honing, look, kippenkruiden en rozemarijn/tijm. Leg in een ovenschaal en laat zeker een halfuurtje garen op 180-200° (ook weer afhankelijk van de dikte van je wings). Draai ze halverwege eens om en zet ze op het laatste een paar minuten onder de grill. Serveren met een gemengde salade.

Q U I C K  ‘N  D I R T Y

Om af te sluiten (must not make joke about wrapping things up, must not make joke about…) een dubbele dosis comfort food die zelfs je aorta met moeite aan zal kunnen. (Dat bedoel ik op een goede manier.) Een DIY maaltijd voor The Lazy Chef.

Nodig: kippenstukjes – wraps – sla – tomaat of paprika – avocado – zure room – gemalen kaas – hot sauce

Oye come va: Warm de wraps op en bak de kip. (Je mag al eens gek doen en zo’n Tex-Mex mix voor kip gebruiken – nu je daar tóch stond voor de wraps.) Beleg met jouw favo groentjes en vergeet niet niet NIET om op het einde een dot zure room en een beetje gemalen kaas toe te voegen. En dan? Wrap it up!

(Gódver.)

1 Comment

TETTEN

Het is niet dat ik niet wíl schrijven, nee, het is dat ik te veel word vomit in mijn (relatief) kleine hoofd heb zitten en geen aftrekker heb die groot genoeg is om het allemaal in te dijken. En dan zo’n onsamenhangende post over een portie zoete aardappelfrieten… Nee, daar zit volgens mij ook niemand op te wachten (edit: blijkbaar wel). Enfin, coherentie op een laag pitje. Maar hey, nu ik toch al vier volledige zinnen heb getypt, kan ik ze evengoed aan iets leuks en belangrijks wijden. PROGRESS!

Facebook event requests. Ik heb er zeker een stuk of twintig onbeantwoord staan (dat je na 17 keer nog niet door hebt dat ik geen Fartville speel) en je hebt eerlijk gezegd meer kans om me te bereiken door een stuk rots naar je tv te mikken en te hopen dat de mijne op magische wijze stuk springt. Aangezien zulke evenementen niet bijdragen tot mijn hoofdactiviteiten op Facebook (zijnde: van profielfoto veranderen, twee likes de wereld ingooien, kijken wie zich nú weer heeft voortgeplant), check ik ze vaak niet eens. Maar soms verdient dat irritante rode eentje toch een beetje meer van mijn aandacht.

Beste vrienden, vriendinnen en kennissen,

De laatste jaren heb ik vriendinnen zien vechten, winnen en verliezen in hun gevecht tegen borstkanker. Volgende maand is het “Breast Cancer Awareness” maand en wou ik graag iets meer doen dan een roos lintje oppinnen.

Daarom heb ik dankzij de leuke samenwerking met enkele fotografen het volgende concept in elkaar gestoken om dit doel te steunen.

We willen graag dames & heren uitnodigen voor een fotosessie.

Wat krijg je?
– een “lip-lash” makeover (geen whiplash :-), in een half uurtje zorgen we er voor dat je tiptop voor de camera komt te staan, met leuke lashes, een mooie huid of zelfs een flatterende lipstick
– een beauty goodiebag
– een makeup artist
– een professionele fotograaf
– een digitale foto die je bv. als pasfoto kunt gebruiken, en die per mail doorgestuurd wordt

Waar gaat het door?
– op zondag 13/10 in de meest roze fotostudio die we in het centrum van Antwerpen kunnen vinden :-)

Als mezelf een makeover geven en voor een lens kruipen niet het allerallerminste is wat ik kan doen, dan weet ik het ook niet. En het is, like, totally onzelfzuchtig want je krijgt goeie universumpunten voor iets wat je anders tóch al deed (hallo #selfies).

De Breast Cancer Awareness “lip-lash” makeover vindt plaats op zondag 13 oktober in centrum Antwerpen. Om je in te schrijven stuur je een mailtje naar de immer getalenteerde-slash-geweldige Bart Portier op bportier@gmail.com met vermelding van met hoeveel personen je graag zou willen komen.
Voor een namiddag plezier en een shitload aan karma points betaal je 25 euro. Deze bijdrage gaat integraal (12,5 per tiet, mensen!) naar het BCA Fund van Estée Lauder Hiervoor krijg je een Bart-approved makeover, mini-photoshoot en een goodiebag.

Gisteren toch nog per ongeluk de hamster van de buren overreden met je fiets? Dan kan je het Breast Cancer Awareness fonds van Estée Lauder nog steunen…
– via de website: http://www.togetheragainstbreastcancer.be/benl/, of
– door een extra centje in de schoen van Bart te steken op de dag zelf.

Als je dus in oktober érgens naartoe gaat op Facebook, laat het dan naar dit evenement zijn… en niet “19 dagen naar Bommerskonten”. Bedankt om dit te delen!

5 Comments

Is that a smartphone in your pocket or are you just happy to see me?

Of ik wel eens met mijn iPhone op internet ga.

Dat vroeg de multimediaverkoper van een winkel die ik niet verder zal specifieren. “Mobiel internet? Wi-fi?”, vervolgde hij, alsof hij me een paar veel te dure pashmina’s of een kilo olijven aan de hand wilde doen. You buy, yes? Ik moest lachen en stamelde: ja hoor, alles. (Inwendig: USE ALL THE INTERWEBZ!!!1!!1!)

Op goed geluk binnen gestapt (meteen naar de TV series rennen staat zo sneu) stond ik bij de smartphones wat te staren naar al die blinkende schermpjes rond te kijken toen ik een verkoper voelde naderen. Omdat ik vroeger zelf van je crouching customer, hidden wallet speelde, wist ik op voorhand al zo ongeveer hoe het gesprek ging gaan. Pro tip: to conquer salesperson… You must become salesperson.

“Bent U… op zoek naar iets?” was de ijsbreker.

Hoewel ik eigenlijk zocht naar een item dat niet meer in productie was, dacht ik toch mijn licht op te steken bij deze behulpzame verkoper. (En ik hou wel van een praatje.) Ik stak m’n iPhone in de broekzak en legde vervolgens uit dat ik op zoek was een smartphone voor m’n mama: één die de overgang van het Pangaea naar de nillies doenbaar maakte. Curveball: ik heb niet alleen een smartphonevormige afdruk in m’n zak, ik gebruík hem ook. Ik voegde er nog aan toe dat ze het concept touchscreen (ding ding ding!) misschien te hard wennen zou vinden in vergelijking met de driemaal-1-duwen-voor-een-letter-c die ze nu bezit. Je kan maar specifiek zijn.

“Oh, maar dat went snel, hoor”, zei hij met iets luidere stem. “KIJK, JE DOET GEWOON ZO EN ZO EN DAAR HEB JE AL JE CONTACTEN. EN DAN KAN JE ZÓ DOEN. MAKKELIJK HOOR”, ging hij verder met duidelijke intonatie, terwijl hij een paar keer op het scherm van een Samsung tapte (ik zeg niet dat het de duurste was) en door de fictieve contacten scrollde. Knikkend en nadrukkelijk instemmend glimlachte ik vriendelijk terug. Een verkoper die zijn best doet onderbreek je niet. Hij voegde er tot slot nog aan toe dat “daar boeken voor bestaan”. En dat ik het ook wel kon goegelen. Plus één voor poging tot bijverkopen, minus twee voor doen alsof ik nog nooit een mobiele telefoon had aanschouwd. “En die apps hoef je helemaal niet te gebruiken hoor, als je dat niet wil!”
De technologie staat voor niets tegenwoordig.

“Hebt u zélf een smartphone?”, informeerde de man vervolgens op geheel Dave Carusoachtige wijze.

“Ja hoor,” antwoordde ik, “een iPhone 4S.”. Het dubbeltje leek niet te vallen. Dán, de epische vraag:

“En gaat u met uw iPhone wel eens op het in-ter-net?”

…Hoe bedoel je? Is dit niet gewoon een make-upspiegel van een paar honderd euro? Kan je hiermee op internét? De man lachte zijn ik-wil-je-zeker-niets-verkopen-hoor-lach terwijl ik stilzwijgend terugstaarde. Had ik geweten dat ik al m’n selfies ook daadwerkelijk ergens kwijt kon, had ik vast meer gehad aan m’n telefoon de afgelopen twee jaar. Plot twist!


Wacht… Je kan er ook mee béllen?!

Na een laatste dappere poging me van operator te doen veranderen (de wilskracht had hij in ieder geval) was het gesprek voorbij en maakte ik me uit de voeten. Nadien rezen de vanzelfsprekende vragen: kan je soms ook schrijven met een bic? Gebruik je wel eens een boek om te lezen? Zie ik er echt uit alsof ik de hele dag vierkante blokjes in ronde gaatjes probeer te duwen? En kunnen we het even hebben over het feit dat het bijlange niet de eerste keer is dat dit gebeurt*?

Ik denk daarbij aan de telefonieverkoper die zei dat Acht wel in het zenderaanbod zat maar dat hij zelf niet zo naar “meisjesseries” keek (Dexter, True Blood, Mad Men) of de kerel die me een iMac probeerde te supersizen “omdat dat wel handig is voor Excel enzo”. Beide standvastige argumenten om dieper in de portemonnee te tasten. SHUT UP AND TAKE MY MONEY. Soit, niet dat ik zelf nooit vage dingen heb gezegd tijdens een poging tot verkoop maar kom, je klant behandelen als een kleuter lijkt me niet in het minst profijtelijk.

Waarom me dit stoort? Omdat ik tijdens al die momenten een full-face make-up op had (busting out those cheekbones, you know) en bij afwezigheid daarvan mid-store zo goed als spontane zelfontbranding moet faken om zelfs maar de aandacht te trekken van een verkoper. Damned if you do, damned if ya don’t, right?
Zelfs al stap ik dan kordaat binnen met de boodschap dat ik product X van merk Y wil aanschaffen, dan nóg word ik vaak behandeld alsof ik net gevraagd heb waar je het voordeligst lama’s kan huren voor een boottochtje. Ik verwijs naar dit artikel. Smokey eyes betekenen blijkbaar dat je a) bommaatjes genadeloos overvalt aan de bushalte, b) de antichrist bent en c) niet weet hoe een telefoon werkt. Papa was dan wel een rolling stone, mama bought her own goddamn smartphone, k?

*PS: zeker niet enkel mannen
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 696 other followers